Mijn Utopiaanse Familie

13 oktober 2017 mocht ik tijdelijk inwonen bij het gemeenschap van de Salesianen Don Bosco. Ik mocht er verblijven omdat ik voor mijzelf een aantal stappen had gezet om niet meer te gaan gokken en wiet te roken. Ik had ook allerlei plannen voor mijn toekomst opgeschreven met een stappenplan. Dat was een motivatie van Don Bosco om mij een tijdelijke slaapplek te geven om door te zetten. Er is helaas tot aan april 2018 geen verandering gekomen in mijn situatie vanuit de kant van de gemeente. Ik wist op een gegeven moment dat hun zullen verhuizen en ik dan weer op straat zal belanden. Ik voel alle stress alweer komen en flashbacks van de straat. Ik ging weer te lang op de straten hangen in de nachten. Ik zocht oude vertrouwde plekjes op om te kijken of alles nog wel hetzelfde is. Ik begon weer een beetje met klein gokken. Ik voelde mij weer verloren.
In de eerste week van april was het dan zo ver. Ik moest mijn sleutel inleveren en ik moet bekennen ik moest mij inhouden om geen traan te laten. Maar ik liet die traan toch gaan. Ik wist dat ik afscheid van de Salesianen moest gaan nemen. Er kwam een belletje naar vrijwilligerswerk van de Telegraaf over het spookjongeren item. Gelijk werd aan mij gedacht en kreeg degene aan de telefoon. Ik dacht mijzelf dit is mijn kans om een start-up te gaan doen en mijn stem te vergroten. Ik was erg blij dat Straatvisie aan mij dacht. Dit is mijn kans om mijn situatie en van anderen te laten zien hoe het is om in een verborgen wereld te leven die je niet bewust heb gekozen. Het was best een mooi artikel en was best gek om zo in de krant te staan, en mijzelf te zien. Ergens vond ik wel grappig.

In de volgende dagen werd ik gebeld door Hiske. Ze kreeg mij artikel toegestuurd met mijn nummer. Ze nodigde mij uit om mijn verhaal te doen. Ik wist totaal niet wat Utopia inhield, wat het inhoudt en wat ik moest doen. Ik ben zelf al niet echt een tv kijker en puur omdat ik nooit echt een eigen plek heb gehad. Vandaar dat ik ook niet echt zo een favoriete serie heb. Uitzondering Family Guy en South Park. Ik wist niet wat mij te wachten stond. Ik pakte mijn noodzakelijke spullen en kleren die bij mijn vrijwilligerswerk lag, in een vuilniszak en ging richting het Gooi.

Ik was erg nerveus. Ik ben door iedereen erg goed behandeld. Ik stapte de poort binnen en wist totaal niet wat ik allemaal zag. Het zag er vet uit en voelde de spanning al in mijn voeten. Ik werd verrast door Erik die bezig was met het sanitairgebouw. Ik stelde mij direct voor en ik dacht dat hij wel wist wie ik was en wat ik kwam doen. Maar hij vroeg zo nieuwsgierig naar wat ik in mijn vuilniszak had, ik antwoordde met “kleren enzo” en met een grijns liet ik het zien en toen pas had hij het door dat ik de dakloze gast ben. Hij zei dat als ik richting de silo loop dat ik dan verder iedereen zie. Ik wist niet wat de silo was, maar hij wees ernaar dus die kant liep ik op. Voorzichtig liep ik die kant op.

Dylan luidde de bel en iedereen kwam bij elkaar. Er stond een stoel en tegenover stonden de drie banken. Ik moest op de stoel zitten en ik wist niet wat mij overkwam en wist totaal niet wat de bedoeling was. Ik was overrompeld. Met een grijns knikte ik dat ik wel een bakkie koffie lust. Ik was ook nerveus en in mijn hoofd gingen allerlei gedachtes rond. Hiske introduceerde mij en vroeg of ik mijn verhaal wilde doen. Op een bescheiden manier zei ik: “ik weet niet waar ik moet beginnen”. Adriaan vervolgde: “hoe ben je dakloos geworden?”. Ik nam een slok en antwoordde bescheiden en rustig: “nou dan gaan we best ver terug”. En ik vertelde mijn verhaal. Terwijl ik sprak nam mijn nervositeit weg omdat ik het gevoel had dat iedereen naar mij luisterde. Dat gebeurde ook. Ik was niet voorbereid op mijn verhaal, en ik wist helemaal niet dat ik het ineens zo uit moest leggen. Na mijn verhaal kreeg ik een hartelijke gegroet van iedereen en voelde mij echt ineens hecht. Een rondleiding kreeg ik en alles werd mij verteld. Zoals ik al zei ik volgde de programma niet en wist totaal niet hoe alles hier verloopt. Maar ik was erg blij met de warmte die zij naar mij uitstraalden. Ik voelde mij familie.

In mijn komende blogs zal ik uitgebreid vertellen in mijn Utopiaanse avontuur 2.0

One comment

  1. Je bent een fantastische vent ..ik heb genoten van je verblijf in Utopia .erg jammer dat je ineens weg was..hoop dat ik je blogs kan en mag blijven volgen

    Like

Laat een reactie achter op Corry van Hoof Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.