De straat

De straat….

Het is een soort thuisbasis geworden.

Je kan niet meer zonder de straat, elke uur van de dag probeer je merendeels een eet plek te regelen of een bank waar je kan slapen. Dat lukt soms niet en dan ga je je oude plekjes in de stad opzoeken om eventjes weg te duffen. Ik voel me dan erg oncomfortabel als mensen mij zien lopen naar een rustig plekje. Ik heb wel vaak gehad dat iemand mij wakker maakte en vroeg of “alles goed” gaat. Ik zei dan dat ik mij wel red.

De onzekerheid laat je de hele nacht lopen, piekeren en denken is het enige wat je doet. Je probeert overal een beetje WIFI te tappen. Soms rijd ik zwart met de trein naar Schiphol om daar mijn telefoon op te laden, als de Mc donalds of Starbucks dicht is.

Op Centraal station kan je ook telefoon laden, maar meestal zijn er altijd mensen die hun telefoon daar laden. Ik verlang dan naar een koffie en om te roken. Je leeft op sigaretten en koffie. Eten is onbelangrijk, als ik maar af en toe een croissantje kan kauwen of een heerlijke boterham met kaas. Ik bekijk dagelijks mijn email om te kijken of ik mijzelf weer kan inschrijven in de gemeente. Geen adres, is geen inkomen/uitkering. Zonder een geldig adres kan ik niet werken en geen uitkering aanvragen. Voor een daklozenuitkering moet ik ingeschreven staan als dakloze, met een briefadres bij de gemeente.
Dit is een proces waar ik 3 weken lang een “7 dagen formulier” moest invullen. Dat zijn een aantal formulieren, en daar scrhijf je: waar ik geslapen heb, waar ik gegeten heb en hoe laat dit dan was.
Op deze formulieren zullen ze kijken in welke regio ik het meeste geslapen heb, zodat ze zich op ”regiobinding” kunnen beroepen. En in die gemeente willen zij mij dan inschrijven, terwijl mijn sociale vangnet en hulpverlening hier in Amsterdam zit.
In de Wet maatschappelijke Opvang (WMO), staat dat gemeentes op regobinding zich niet mogen beroepen, en dat iedere dakloze(jongeren), in dit geval, ik, hulp zou moeten krijgen.
Geen inkomen/uitkering is geen onderdak. Nee zelfs Leger des Heils neemt je niet aan! En als ze je aannemen is het voor 5 nachten, soms 5 nachten extra verlenging, wat altijd maar een 50/50 kans is.Het is altijd maar wie het eerst komt die het eerst maalt op deze plekken. Dus soms was het letterlijk vechten om brood en een bakje koffie. Toen men erachter kwam dat ik geen zorgverzekering had en dus geen eigen bijdrage kon leveren, werd ik altijd wel geweigerd oftewel heel lang in een wachtlijst te staan, omdat de GGD het dan moest uitzoeken waarom ik niet ingeschreven zou kunnen staan.
Ik ben dan niet zorgverzekerd omdat ik geen adres heb en nergens ingeschreven sta.
Ik hoor dan weer van de GGD ik dat ik “zelfredzaam” genoeg ben en dat ik afgewezen wordt voor een “trajectbed”.
Een trajectbed is een kamer binnen een opvangcentra voor mensen die ter overbrugging voor een maatschappelijke opvang in aanmerking komen, nadat je door die wachtlijst heen komt, mits je er opgezet kan worden.
In het voorstadium dien ik aan mijn verslavingen te werken met behulp van Jellinek, een verslavingszorg.
Jellinek helpt mij bij mijn wietverslaving en tevens is het een voorwaarde om aanmerking te komen voor de maatschappelijke opvang.
In het trajectbed wordt openlijk drugs gebruikt en wiet gerookt, iets dat mij alleen maar in de weg gaat lopen en mijn drang om te gaan blowen alleen maar zal versterken. Het komt wel voor dat er opstootjes en kleine onderlinge vechtpartijen zijn in deze nachtcentra en/of opvangcentra.
Ik heb al een hele grote stap genomen om hulp te vragen. En ik heb heel mijn halve leven moeten vechten om mijn plek te moeten krijgen in de maatschappij. Hetzij in de bajes of de straat, ik heb dan het idee dat ik liever op de straat kan wachten op de wachtlijst naar een zelfstandige woning. En mijn hoofd koel te houden.

Wat kan ik doen om mijn hoofd koel te houden? Ik zoek mijn plekjes, die plekjes zul je zien in mijn volgende KoningsBlog.

Op mijn plekjes zoek ik mijn rust op en kan ik nadenken en evalueren hoe mijn dag(en) is/zijn verlopen. Ik heb in mijn oude dagen als gokker veel oude vrienden geld geleend en beetje bij beetje betalen ze mij terug. Sommige volgen mij op Instagram en zien dan waar ik ben en whatsappen mij of ik wat sigarettengeld of wat koffie nodig heb en brengen mij dit dan. Ik heb dan voor de komende dagen voldoende geld om een aantal pakjes sigaretten en koffie te kopen. Soms krijg ik bij cafetjes en bars gratis koffie of cappuccino. Koffie en sigaretten daarmee kwam ik mijn dagen rond. Daarmee onderdruk ik mijn hongergevoel en rookte ik de hele nacht jointjes om mijn stress en de chaotische toestanden in mijn hoofd te beperken. Mijn hoofd zit vol met drukte van geen rust en constant maar op de hoede zijn van elk geluid die je hoort.

De straat is mijn leven.

Ikbal Berber
@ikbaldekoning

One comment

Laat een reactie achter op Anna Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.